Leven in het niet-weten

De laatste MRI geeft voor nu nog geen zekerheid.
Maar wat is zekerheid eigenlijk?

Er wordt me regelmatig gevraagd: “Hoe gaat het nu met jou?”
Een vraag die ik mezelf trouwens ook bijna dagelijks stel.

En toch vind ik het lastig om daar een passend antwoord op te geven. Niet omdat het slecht gaat. Ook niet omdat het goed of niet goed gaat. Misschien vooral omdat het antwoord niet iedere dag hetzelfde is. Soms zelfs niet ieder uur.

Ik leef van dag tot dag.

Ik ga goed op afleiding. Op gewone dingen doen, bezig zijn, lachen, rommelen in huis. En soms vraag ik me af: is dat niet willen kijken naar wat er speelt? Of is dat juist leven?

Ik denk steeds vaker het laatste.

Want er zijn ook de nachten. Nachten die onverwacht lang en donker kunnen zijn wanneer de slaap niet wil komen of ik steeds weer wakker word. Meestal lig ik niet eens te piekeren. Er komt gewoon van alles voorbij. Stukjes uit mijn leven, gedachten, herinneringen. En ja, soms ook die kleine, maar hardnekkige woorden: wat als…

Overdag kan de wereld er dan zomaar weer heel anders uitzien.

Op dit moment voel ik me het meest op mijn gemak thuis. Met af en toe een klein uitstapje of gewoon even boodschapjes doen. Iets wat op de ene dag best spannend kan voelen, terwijl ik er op een andere dag mijn hand niet voor omdraai.

Ook dat is blijkbaar hoe het nu is.

Er zijn dagen vol vertrouwen, hoop en energie. Dagen waarop ik voel: kom maar op, ik ben er. En soms springt ineens dat bekende duveltje uit zijn doosje. Dan mag ik opnieuw zoeken naar een plekje voor alles wat zich aandient.

Wat me blijft verwonderen, is hoeveel behoefte we als mens of laat ik vooral voor mezelf spreken hebben aan duidelijkheid.

We willen weten waar we aan toe zijn.
Wat iets betekent.
Hoe het verdergaat.
Of het goedkomt.

Alsof we met het antwoord in onze handen eindelijk weer verder mogen leven.

Maar misschien zit juist daar voor mij de uitnodiging van deze tussentijd.

Niet wachten op zekerheid om te leven.

Want terwijl ik het niet weet, gaat het leven gewoon door.

Thuis ben ik rustig aan het ont-spullen. Kasten open, spullen door mijn handen laten gaan en steeds opnieuw kiezen: mag dit blijven of mag het weg? Het geeft letterlijk ruimte, maar ook vanbinnen gebeurt er iets. Afscheid nemen van het oude, van spullen én van oude gewoontes. Soms met een traan, soms met een glimlach. En steeds vaker met het gevoel dat er door de ruimte die ontstaat weer iets nieuws mag ontstaan.

Licht. Lucht. Nieuwe energie.

Misschien is dat wel mijn antwoord op de vraag hoe het met me gaat.

Ik ben zoekende.
Het wisselt per dag en soms per moment.
Maar onder alles voel ik nog steeds vertrouwen en levenslust.

Ik probeer vooral Tineke te zijn. Niet de patiënt. Niet degene die voortdurend bezig moet zijn met wat er misschien in haar lichaam gebeurt of wat een volgende MRI zal laten zien.

Gewoon mens.

Levend tussen weten en niet-weten.
Met dagen waarop dat moeiteloos gaat en dagen waarop ik mezelf daar opnieuw aan moet herinneren.

De zekerheid waar ik soms zo naar verlang, kan niemand me geven.

Maar vandaag is er wel.

En misschien is dat voor nu wel genoeg.