Uit de cirkel

Soms komt iets precies op het juiste moment opnieuw op je pad.

Dit gedicht bewaar ik al heel lang.
Hoe lang precies weet ik eigenlijk niet meer. Een eenvoudig plaatje van een mannetje dat naar zijn eigen voetstappen kijkt. Rondjes. Steeds hetzelfde rondje.

En daaronder de woorden:

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken, blijf ik denken zoals ik altijd heb gedacht.

Kortgeleden schreef ik over de toren van blikjes op de kermis. Over hoe ik die toren na een onrustige periode weer rustig, blikje voor blikje, had opgebouwd. Er kwam weer ruimte. Om te ontspannen. Om te genieten. Om plannen te maken. Om vooruit te kijken.

En hoe een bezoek aan een arts die toren voor mijn gevoel weer omver kon gooien.

Zo snel kan het blijkbaar gaan.

Voor ik het weet, sta ik weer in die bekende cirkel.

Kijken.
Denken.
Voelen.
Doen.

Mijn hoofd wil begrijpen. Verklaren. Vooruitdenken. Oplossingen zoeken. Controle krijgen over iets waar misschien helemaal geen controle over te krijgen is.

En ondertussen merk ik hoe snel ik weer in een bekende cirkel terecht kan komen.

Niet omdat er niets aan de hand is.
Niet omdat ik anders zou moeten kijken naar wat er gebeurt.

Er is iets gebeurd.

Een gesprek kan onzekerheid terugbrengen op een moment waarop er juist weer rust was ontstaan. Het kan raken aan alles wat eraan voorafging en aan vragen waarop nog geen antwoord is.

Dat doet iets met me.

Maar misschien zit juist daar voor mij de betekenis van dit gedicht.

Ik kan niet altijd bepalen wat er op mijn pad komt.
Ik kan wel steeds opnieuw onderzoeken wat ik ermee doe.

Blijf ik automatisch de voetstappen volgen die ik zo goed ken?

Of kan ik, midden in alles wat er is, ergens een andere stap zetten?

Niet door de werkelijkheid mooier te maken dan ze is.
Niet door angst of onzekerheid weg te duwen.

Maar door mezelf niet opnieuw kwijt te raken in wat er gebeurt.

Door terug te keren naar binnen.

Naar wat ik voel.
Naar wat ik nodig heb.
Naar wat van mij is en wat niet.
Naar mijn eigen levensenergie.

Misschien is dat voor mij uit de cirkel stappen.

Niet veranderen wat er gebeurt.

Maar steeds opnieuw kiezen hoe ik mezelf daarin meeneem.

Misschien betekent uit de cirkel stappen daarom ook niet dat alles opgelost moet zijn. Niet dat ik nooit meer bang, onzeker of uit balans mag zijn.

Misschien begint het veel eenvoudiger.

Door even te stoppen.

Mijn ogen te sluiten.

Niet nog harder na te denken, maar te voelen.

Wat gebeurt er eigenlijk in mij?
Wat heb ík nu nodig?
Waar stroomt mijn levensenergie naartoe en waar lekt ze weg?
Wat hoort bij mij en wat draag ik misschien voor een ander?
En wat zou ik kiezen wanneer angst even niet aan het stuur zat?

Het gedicht eindigt met de woorden dat je, wanneer je je ogen sluit en je ware zelf van binnen voelt, uit de cirkel kunt komen en steeds opnieuw kunt beginnen.

Dat raakt me.

Want opnieuw beginnen betekent voor mij steeds minder: alles achter me laten en opnieuw opbouwen.

Misschien is opnieuw beginnen juist terugkeren.

Naar mezelf.

Naar mijn hart.
Naar mijn lichaam.
Naar wat er vandaag wél is.
Naar de kleine dingen waarvan ik voel: hier zit leven in.

En misschien hoef ik daarvoor niet eens te weten hoe de rest van het pad eruitziet.

Ik hoef alleen niet automatisch mijn oude voetstappen te blijven volgen omdat ze er al liggen.

Ik mag ook een stap opzijzetten.

Een nieuwe afdruk maken.

En van daaruit kijken waar het pad mij brengt.

Niet terug naar hoe het was. Maar dichter naar wie ik ben.

Stap voor stap. Van overleven naar leven. Van buiten naar binnen. En steeds een beetje meer thuis.