Soms schrijft het leven een plotwending die je zelf nooit had kunnen bedenken.
Wat hebben we samen genoten van een fantastische vakantie. Eerst heerlijk wandelen en fietsen tussen de Oostenrijkse bergen. Daarna door naar Toscane 💚🤍❤️waar we ons onderdompelden in sfeervolle dorpjes, genoten van de zee, de Italiaanse keuken en natuurlijk veel te lekkere ijsjes.
En misschien nog wel het mooiste van alles…
Het was de eerste vakantie in jaren waarin ik me vooral ‘Tien’ voelde. Niet de patiënt. Niet degene die steeds rekening moest houden met ziekenhuisafspraken, scans of behandelingen. Gewoon mezelf. Wat voelde dat als een cadeau. Alsof er stilletjes een hoofdstuk werd afgesloten en een nieuw hoofdstuk zich voorzichtig aandiende.
Tot afgelopen maandag.
Aan het einde van de middag voelde ik me ineens ontzettend moe. Ach, een lange reis achter de rug , dacht ik nog. Thuis aangekomen begon ik aan het eten. Zoals wel vaker probeerde ik nog even door te gaan.
Maar zodra we met ons gezin aan tafel zaten, voelde ik het.
Die eerste, zo herkenbare signalen.
Mijn lichaam fluisterde niet meer… het nam het stuur over.
En toen werd 112 gebeld.
Voor mij ging het licht uit in de gele camper, terwijl buiten de blauwe lichtjes en sirenes hun eigen voorstelling begonnen. Niet bepaald de hotelovernachting die we voor de eerste dag van de werkweek in gedachten hadden…
Na een nachtje ziekenhuis, onderzoeken en veel lieve zorg mocht ik gelukkig weer naar huis.
En toen kwam het mooiste nieuws.
De al geplande CT-scan van mijn thorax was goed.
Yesssss!!
En ook de MRI van mijn hoofd, die al gepland stond als onderdeel van de controles, liet precies zien waar we zo op hoopten.
Alles is stabiel.
Geen nieuwe bijzonderheden.
Wat een ongelooflijke opluchting.
Waarschijnlijk was dit mijn lichaam dat na dagen van te weinig slaap, warmte, een lange reis én de zorg om onze zieke Boef simpelweg zei:
“En nu is het genoeg geweest.”
Mijn lichaam blijft een bijzonder wijs instrument. Soms zou ik alleen wensen dat het iets subtielere manieren koos om me daarop te wijzen…
Voor mijn gezin en iedereen die dichtbij me staat was dit opnieuw een enorme schrik. Ik besef iedere keer weer hoeveel impact zo’n moment heeft. Niet alleen op mij, maar ook op de mensen die van me houden.
Juist daarom voelt deze goede uitslag als zoveel meer dan alleen een medische uitslag.
Het is rust.
Vertrouwen.
Ruimte om weer vooruit te kijken.
Dus doen we nu precies wat nodig is.
Samen uitrusten.
Bijkomen.
Nagenieten van een onvergetelijke vakantie.
En vooral dankbaar zijn.
Dankbaar voor de bergen, de zee, de mooie herinneringen, de goede uitslagen, de mensen om me heen én voor een lichaam dat, ondanks alles wat het heeft meegemaakt, nog steeds iedere dag zijn uiterste best doet.
Het leven laat zich niet plannen.
Soms brengt het je met de caravan naar de mooiste plekken.
Soms maak je onverwacht een ritje in de gele camper met blauwe lichtjes.
En soms is thuiskomen uiteindelijk de allermooiste bestemming.
Vier het leven.
Elke dag opnieuw. ✨
LEEF 💛 LACH 💛 GENIET
Voetreflextherapie ontspant en verlicht. Een moment van rust in het nu én met opgeheven hoofd leren kijken naar de toekomst. Ook als je te maken hebt met ziekte of tegenslagen. Mijn blogs reiken tips aan om een stip op de horizon en het zonnetje achter de wolken te zien.
0 Reacties